Epictetus; Schweighäuser, Johannn; Schenkl, Henricus (1915). Epicteti Dissertationes ab Arriano digestae Vol. 1.

Run Info

Accuracy

Editing Progress

Ε Β ἘΚ ΤΕΤΟΝ bus nota fuisse putanda sunt primum quidem Hierapolim ei patriam fuisse (XXI), cui rei cur diffidamus non est ut- poοte haud dubie ab ermippο etio in libro Περὶ τῶν ἐν παιδείᾳ διαλαμψάντων δούλων) traditae. deinde propter senati consultum Domitiano imperante eum ex talia in Epirum migrasse ( v ), cuius facti memoria recens fuit apud ellium eiusque aequales; facile obserabis Sim- plicium () ea, quae lucianus (xv) profert, im maius ex- τtolere atque augere. neque uorem duxisse neque liberos procreasse Epictetum, qui im diatribha Περὶ υνισμοῦ (Diss. III22) docuit sapienti picoο graviora oficia exsequenda esse quam matrimonii subolisque curam, haud absonum erat et lepidissimo Demonactis dicto (1) notum; Sim- plicius (), ut solet, paulo latius evagatur narratiuncula addita, quam e deperditis sermoum libris petitam esse veri simile putaeim. denique de causa, qua Epicteti clau- dicatio electa sit, satis diversa tradut scriptores ( x1 - ); inter hos testes Simplicium (S) non dignum esse ceseo qui audiatur, quippe quem totum e epigrammate () pendere adpareat, e reliquis Suidae () malim credere quam eleo eiusque adseclis, quorum fabellae fortasse solis Epicteti verbis ab Arriano relatis (Diss. I198) innituntu, quod acute obserait Eter. Ad reliqua progressuris nobis atque expositoris, qua aetate Epictetus vixerit quorumque hominum consuetudine 1usus sit, plurimum dificltatis praebent temporum rationes, de quibus ut sentetiam ferre nom in promptu sit, scripto- rum testimoniis elicitur aut parum accuratis aut suspectis. nam prorsus falsa nihil nos morantur, vell scholionm illud ad uciani Alex. adscriptum (); quod qui scripsit Are- thas si re vera Epictetum hugusti temporibus loruisse 9pinatus est, haud mirum hoc i homine, qu non solum ἐπιτομήν iscriptam e test. xx x1 . et Ench. c. 17 con- texta ibidemque egi epiramma illud (S) additis verbis ἐκ τῶν ρόκλου εἰς Πλωτῖνον ὑπομνημάτων (cf. quae adn. ad Diss. 110) Δεωνίδου rnechte docuit p. 58 adn. 1) c. eibges .. ealenc. VIII p. 853.