Mullach, Friedrich Wilhelm August (1875). Fragmenta philosophorum graecorum. Collegit, recensuit, vertit annotationibus et.

Run Info

Accuracy

Editing Progress

D EUSDIΟ. τὴν μὲν γὰρ κακότητα καὶ ἰλαδόν ἐστιν ἑλέσθαι in genere Cebetis tabula excellit. Quid ? quod ηῖδίως· ὀλίγη μὲν ὁδός, μάλα δʼ ἐθι ναίει. ] recentiores latonici materiam ab aliis tractatam Ἴς δʼ ἀρετῆς δρῶτα θεοὶ προπάροθεν ἔθηαν ita denuo poliverunt, ut compilatis Platonis ἀθνατοι· μακρὸς δὲ καὶ ὄρθιος οἰμος ἐπʼ αὐτήν, ] scriniis fabulas de animorum humanorum ante καὶ τρηχὺς τὸ πρῶτον· ἐπὴν δʼ εἰς ἄκρον ἵκηαι, ] hanc vitam statu ex decimo de republica libro ] el aliunde sumtus ad eam accommodarent et ηῖδίη δὴ ἔπειτα πέλει, χαλεπή περ ἐοῦσα. ]Platonicis commentis (6) variatam refiingerent. Hanc igitur fictionem certatim inferioris ætatis ] Hujusmodi ergo sapientiæ doctor fuit use- poetæ et philosophi exornarunt, maxime ii] bins, cujus librorum reliquias post Orellium qui allegorias tam invenire quam explicare sole- ] Opusc. Vet. Gæc. sent, et moral. Vol II p. 6a- rent. Vide quæ dixi ad Prodici fagmentum ex ] x et Stobæi editores diligenter recensitas ac Xenophontis Memor. lib. I, cap. petitum. Quo latine versas jam subjiciam. ἀλληλέων τὰ πρῶτα διειργόμεναι. Καὶ μὲν αὐτέων ἐστί, ὁκοῖα δὴ τὴν τιμιωτέρην τάξιν λαχοῦσα, ἐκ δεξιῆς χερὸς ἐσιόντων· αὕτη ἐπὶ τὴν ἀρετὴν αὐτσι ἡγέεται· ἑτέρη δὲ λαιὴ ἐοῦσα ἐπὶ τὴν κακίην ἐστἱ παραπέμπουσα. στίζονται δὲ εἶναι τοιαίδε· μὲν τῆς ἀρετῆς τὰ πρῶτα οὐκ εὐλατά κως παρέχειν δοκέει, οἰά τε μέντοι συνεχέῖ πόνῳ ἀνυσθῆναι· ἀλλὰ καὶ τοὺς κατηγεομένους ἔχει καὶ παραπέμποντας ἀκιν- δύνως· τὸ δὲ μετὰ τοῦτό ἐστι ὁδὸς ἰθέη τε καἰ εὐρέη μέχρι τῆς ἐπὶ τὴν ἀκρόπολιν αὐτοῦ τοῦ καλοῦ· ἐπʼ ἢν ἀνελθὼν ἐν τοῖσι καλλίστοισι ἔσεαι καἰ θέ ἄλλων τε μυρίων ἀγαθῶν καἰ τῶν εὐδαιμονεστάτων, ἀτὰρ δἡ καὶ φωτός, παντὸς τοῦ λοιποῦ κάλλει μυρίῳ προήκοντος καἰ αὐγοειδεστάτου. Πέριξ δὲ καὶ ἐπἱ πᾶσαν γῆν ἀναπεπταμένην αἱ πόλιες ἔασι καὶ οἱ τὴν γῆν κατοικέοντες καὶ ἐργαζόμενοι, περἱ τῶν ὡς ἕκαστα ἔχει ἐπἱ συμβουλίῃ τῶν ψυχέων προπεμφθείς ἐρέει λόγος. Καὶ ἥδε μὲν ὧδέ κως ἔχει· δὲ ἐπὶ τὴν κακίην ἄγουσά ἐστι λείη τὰ μὲν κατʼ ἀρχάς, ὡς ὀλίγου πάγχυ καἰ τούτου οὐ γνηίυυ, ἀπατηλοῦ δέ, καὶ ἐπ παραγωγῇ τῶν προσιόντων, γεύσασθαι αὐτοὺς τοῦ ἡδέος· ὥστε καὶ μηδενὸς μετὰ ταῦτα γεμόνος εὑρισκομένου εὐθὺς ἄγει ἐς ὁδὸν σκολιὴν σκόλοπάς τε ἔχουσαν, οἵτινες δὴ ὀξέες, μεγάλοι καἰ πυκνοἱ καταπε- πήγασι, κα χαράδρας καὶ κρημνούς, κατὰ κεφαλῆς ὠθέοντας τοὺς πορευομένους κατὰ τοῦ συμψήσοντος καἰ παρασύροντος τοὺς κατενεχθέντας ἐς αὐτὸν ποταμοῦ κάτω βορβόρῳ καἰ λί- θοις ῥέοντος· ὥστε πολλοὺς εὐθὺς οὕτω διαφθείρεσθαι, οἱ δὲ λοιποὶ τύχ, οῦτʼ ἀρʼ οἰκείῃ προμηθεί, ἐπὶ τὰς αὐτόθι ἐούσας πόλιας διασκεδαννύαται ἀλλοί ἄλλοσε καὶ ἐπὶ πᾶσαν πτολλὴν ἐοῦσαν τήν χώρην, περὶ τῶν δὴ καὶ αὐτῶν προει- ρημένος ἄγγελος ἀπηγήσεται. - (6) Eusebius apud Stobæum Eclog. lib. I cap. VII (. ο3) ψυχαὶ ἀνθρώπων, φύσιν ἔχουσαι θνηταί τε εἶναι καὶ ἀθάνατοι, καἰ ζωῇ μὲν τῇ ἐπὶ τῆς γῆς νομιζομένῃ θανάτῳ ἐγκυρέουσαι, θανάτῳ δὲ τῷ δο- κέοντι αὐτόθι ζωὴν ἀπολαμβάνουσαι, ἐπεὰν χρόνου τοῦ τε- ταγμένου ὑμῖν ἀνυσθέντος αὕτις ἀπολυθῆτε σώματος τοῦ ἐν τῷ αὐτόθι θανάτῳ ὑποδεξαμένου ὑμέας, διαδέξονται ἅτις ὑμέας τρόπον τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς βίοι οἱ ὀφειλόμενοι. I ean- dem senientiam Plato Gorg. p. 49 e. ἀλλὰ μὲν δὴ καὶ ς γε σὺ λέγεις, δεινὸς βίος. Οὐ γάρ τοι θαυμάζοιμʼ ἄν, εἰ ὐριπίδης ἀληθῆ ἐν τοῖσδε λέγει, λέγων, τίς δʼ οἶδεν, εἰ τὸ ζῆνμέν ἐστι κατθανεῖν, τὸ κατθανεῖν δὲ ζῆν; καὶ ᾔεις τῷ ὄντι ἴσως τέθναμεν· ὅπερ ἡδη του ἔγωγε καὶ ἤκουσα τῶν σοφῶν, ὡς νῦν ἡμεῖς τέθναμεν, καἰ τὸ μὲν σῶμά ἐστιν ἡμῖν σῆμα, τῆς δὲ ψυχῆς τοῦτο, ἐν αἱ ἐπιθυμίαι εἰσί, τυγχάνει ὅν οἶον ἀνα- πείθεσθαι καἰ μεταπίπτειν ἄνω καὶ κάτω· ubi Scholiasies: τὰ ἰαμβεῖα ἐκ τοῦ ρίξου τοῦ δράματος ὐριπίδου. Τίς δʼ οἶδεν, εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν, τὸ κατθανεῖν δὲ ῆν κατω νομίζεται, Eosdem e Phrixo versus ita profert Stobæus Flor. CXX, 8 τίς δʼ οἶδεν, εἰ ζῆν τοῦθʼ, κέκληται θανεῖν, τὸ ζῆν δὲ θνήσκειν ἐστί; Vid. Euripidis fragment. p. 82t ed. V a- gner. Plato Cratyl. p. Ο0 καἰ γὰρ σῆμά τινές φασιν αὐτὸ (τὸ σῶμα) εἶναι τῆς ψυχῆς, ὡς τεθαμμένης ἐν τῷ νῦν πα- ρόντι. Sed communis hæc multorum fuit opinio aque ab antiquissimis ducta temporibus. Theodoretus Græc. Ai- fect. Curat. V p. 5 σύμφωνα δὲ τούτων καἰ ιλόλαος Πυθαγόρειος ἔφη· λέγει δὲ ὧδε· μαρτυρέονται δὲ καἰ οἱ πα- λαιοὶ θεολόγοι τε καὶ μάντεις, ὡς ὄι τινας τιμωρίας ψυχὴ τῷ σώματι συνέῖευκται καἰ καθάπιρ ἐν σήματι τούτῳ τέ- θαπται; Sextus Empiricos Pyrrh. III, 3 δὲ Ἑράκλειτός φησιν, ὅτι καὶ τὸ ῆν καὶ τὸ ἀποθανεῖν καὶ ἐν τῷ ζῆν ἡμᾶς ἐστι καὶ ἐν τ τεθνάναι· ὅτε μὲν γὰρ ἡμεῖς ζῶμεν, τας ψυ- χὰς ἡμῶν τεθνάναι καὶ ἐν ἡμῖν τεθάφθαι, ὅτε δὲ ἡμεῖς ἀπο- θνήσκομεν, τὰς ψυχὰς ἀναβιοῦν καἰ ζῆν. Clemens Alex. Strom. I p. 32Ο τί δέ; οὐχὶ καὶ Τράκλειτος θάνατον τἢν γένεσιν καλεῖ; Πυθαγόρας δὲ καὶ τῷ ἐν Γοργίᾳ Σωκράτει ἐμφερῶς, ἐν οἶς φησι, θάνατός ἐστιν, ὁκόσα ἐγερθέντες ὁρέο- μεν· ὁκόσα δὲ εὐδοντες, ὕπνος. Philo Aleg. leg. I fin μονονοὺ καὶ ράκλειτος, κατὰ τοῦτο Μωυσέως ἀκολου- θήσας τῷ δόγματί φησι Ζῶμεν τὸν ἐκείνων θάνατον, τεθνή- καμεν δὲ τὸν ἐκείνων βίον· ὡς νῦν μέν ὅτε νζῶμεν τεθνη- κυίας τῆς ψυχῆς καἰ ὡς ἂν ἐν σήματι τῷ σώματι ἐντετυμ- βευμένης. Ἰierocles in carm. aur. p. 2 διὸ καἰ ἐπαμφο- τερίζει ταῖς σχέσεσιν, ὁτὲ μὲν ἐκεῖ ζῶσα τὴν νοερὰν εὐζωίαν ὁτὲ δὲ ἐνταῦθα τὴν αἰσθητικὴν ἐμπάθειαν προσλαμβάνουσα. Ἔθεν καὶ λέγεται ὀρθῶς ὑπὸ Ἰραπλείτου, ὅτι ζῶμεν τν ἐκείνων θάνατον, τεθνήκαμεν δὲ τὸν ἐκείνων βίον Numenius apud Porphyrium de Antro p. 2536 ed. Cantabr. καὶ ἀλ- λαχοῦ δὲ φάναι ζῆν ἡμᾶς τὸν ἐκείνων [τῶν ψυχῶν] θάνατον, καὶ ζῆν ἐκείνας τὸν ἡμέτερον θάνατον. Vide Phil. Græc Fragm. Vol. I pag. 32t et 9